ආරක්ෂාවක්, පිහිටක් ලබා ගැනීම සඳහා බෞද්ධයන් පිරිත් භාවිතා කරයි. මෙලොව දියුණුවටද පරලොව දියුණුවටද සියලු සසර දුකින් එතෙරව ලබන නිවන ලැබීම යන තෙවැදෑරුම් වූ කාරණයන්ට, තිලෝගුරු සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේ විසින් සුදේශිත සද්ධර්මය වන ත්‍රිපිටක බුද්ධ වචනයම පිරිත් වශයෙන් යොදා ගනී. මෙම පිරිත් සජ්ඣායනය ශ්‍රවණය කිරීමට මනුෂ්‍යයන් මෙන්ම දෙවියන් ද ප්‍රිය වෙයි.

කෝටිබ්බත විහාරයේ නාගලෙණ ද්වාරයෙහි නා රුකක එක් දිව්‍යාංගනාවක් වාසය කරයි. එක් තරුණ භික්ෂුවක් ලෙණ තුළ මහා සමය සූත්‍රය දේශනා කරයි. දිව්‍යාංගනාව එය අසා සූත්‍රය අවසානයෙහි මහා ශබ්දයෙන් සාධුකාර දුන්නාය.

නුඹ කවරෙක් ද?” යැයි භික්ෂුව විමසීය.

ස්වාමීනී, මම දිව්‍යාංගනාවකි.

කවර හෙයින් සාධුකාර දුන්නේදැයි භික්ෂුව නැවත විමසීය. ස්වාමීනී, දසබලධාරීන් වහන්සේ විසින් කිඹුල්වත්පුර මහා වනයෙහි වැඩ හිඳිමින් මෙම සූත්‍රය දෙසූ පසු අද ඇසුවෙමි. නුඹවහන්සේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දේශනා කරන ලද එක් අක්ෂරයකුදු හානි නොකොට මනාලෙස මෙම සූත්‍රය දේශනා කරන ලද්දේය” යැයි දිව්‍යාංගනාව පැවසීය.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ දේශනය නුඹ විසින් අසන ලද්දෙ ද?” “ස්වාමීනී, එසේය. මහා දේවසන්නිපාතයක් වූයේය.

නුඹ කොතනක සිට ධර්මය ශ්‍රවණය කළේ ද ? ”

ස්වාමීනී, මම මහාවනයේ වාසය කරන දේවතාවියකි. මහේශාක්‍ය දෙවිවරු පැමිණෙන කල්හි ජම්බුදීපයෙහි අවකාශය නොලැබුවෙමි. එනමුත් තම්බපණ්ණි දිවයිනට පැමිණ දඹකොළපටුනේ සිට ශ්‍රවණය කිරීමට ආරම්භ කළෙමි. තවද මහේශාක්‍ය දෙවිවරු පැමිණෙන කල්හි අනුක්‍රමයෙන් රෝහණ ජනපදයෙහි මහාග්‍රාමයේ පිටුපස කොටසේ සමුද්‍රයෙහි බෙල්ල ප්‍රමාණයට ජලයට බැස එහි සිට ධර්මය ශ්‍රවණය කළෙමි.

දේවතාවෙනි, නුඹ සිටි ස්ථානයේ සිට දුර වැඩසිටියා වූ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දුටුවෙහි ද ?”

ස්වාමීනී, කුමක් කියන්නෙහි ද මහා වනයෙහි ධර්මය දේශනා කරන ශාස්තෘන් වහන්සේ නිරතුරුව මා ම  බලන්නේ යැයි හඟිමින් දහම් ශ්‍රවණයෙන් අතෘප්ත වූයේ දිය රැළි වලින් සැඟවීමි. ඒ දිනයෙහි කෝටි ලක්ෂයක් දෙවිවරු අරහත්වයට පැමිණියහ.

නුඹ ද එදින අරහත්වයට පැමිණියේ ද ?” “නැත ස්වාමීනී,

“අනාගාමී ඵලයට පැමිණියේ යැයි හැඟුනි ද ?” “නැත ස්වාමීනී,

සකෘදාගාමී ඵලයට පැමිණියේ යැයි හැඟුනි ද ?” “නැත ස්වාමීනී, ඉහත මාර්ග ඵල තුනට පැමිණි දෙවිවරුනගේ ගණන අතික්‍රාන්තය

 “සෝතාපත්ති ඵලයට පැමිණියේ යැයි හැඟුනි ද ?” දේවතාවිය ඒ දිනයෙහි සොතාපත්ති ඵලයට පැමිණි බැවින් තමන්ගේ මඟඵලය කීමට පිළිකුල් කරන්නී “ස්වාමීනී, නොවිමසිය යුත්තක් විමසයි” යැයි කීවාය.

ඉන්පසු ඇයට ඒ භික්ෂුව “දේවතාවියනි, නුඹගේ ආත්මභාවය අපට දැක්වීමට හැකිද” යැයි විමසුවේය. “ස්වාමීනී, සම්පූර්ණ ශරීරය දැක්වීමට නොහැක ආර්යයන් වහන්සේට ඇඟිලි පුරුක් මාත්‍රයක් දක්වන්නෙමි” යැයි යතුරු සිදුරෙන් ඇඟිල්ල ලෙණ තුලට අභිමුඛ කළාය, චන්ද්‍රයන් දහසක් සූර්යයන් දහසක් උදාවූවාක් මෙන් විය. දිව්‍යාංගනාව “ස්වාමීනී, අප්‍රමාද වනු මැනව” යැයි තරුණ භික්ෂූන් වහන්සේ වන්දනා කොට ගියාය.

මෙම මහාසමය සූත්‍රය දෙවියන්ගේ ප්‍රසාදය හේතු වන්නා එක් සූත්‍රයකි. එනිසා අපට මනුෂ්‍ය හෝ අමනුෂ්‍ය බියක්, තැතිගැනීමක්, ලොමුඩැහැ ගැනීමක් හෝ වේ නම් පිරිතේ ආනුභාවයෙන් ඒවා දුරු වීම‌ සිදු වේ. එනිසා දෙව් මිනිසුන්ගේ ප්‍රිය භාවය ඇති කර ගැනීමටත් තමන්ට ඇති යම්තාක් රෝගපීඩා, සතුරු කරදර, බාධක ආදිය දුරු කොට ලෝකෝත්තර ඵලයන් අවබෝධ කර ගැනීමට ද පිරිත මහෝපකාරී වේ.     

 

සූ. පි. දීඝ නිකාය – මහා වග්ග අට්ඨකථා ඇසුරිණි
සම්පාදක පූජාපිටියේ සුරිය රතන හිමි